Een industrieel gebied vergroenen kan op vele manieren! Daarom zetten we de komende tijd ter inspiratie een aantal (soms verborgen) groene parels uit ons mooie Werkspoorkwartier in het zonnetje. Deze eerste editie; hoe Laurie een fantastische tuin creëerde op vervuilde grond.
DE ACHTERTUIN
We spraken Laurie over hoe hij, te midden van vervuilde grond en een industriële omgeving, stap voor stap een tuin wist te creëren. Wat begon als een spontane zoektocht naar een groene plek naast zijn atelier, groeide uit tot een levend kunstwerk én toevluchtsoord voor mens en natuur.
Laurie vertelt: "De Achtertuin bij De Nijverheid begon eigenlijk spontaan in 2020, toen ik een nieuw atelier betrok met de vrijheid om dit naar eigen wens vorm te geven. Er was geen tuin rondom het atelier—alleen vervuilde grond, grind, beton, verspreid bouwmateriaal en een houten bak met kleine bomen langs het kanaal. Toch zag ik in deze vergeten industriële ruimte mogelijkheden om samen te werken met andere kunstenaars, muzikanten en dansers, en vooral de kans om een habitat te creëren voor wilde dieren en inheemse soorten."
Een verborgen doorgang
"Na een paar weken van reflectie, geïnspireerd door de ateliers in De Loods en in het bijzonder door de Japanse architectuur, maakte ik een verborgen doorgang die verscholen lag tussen bloemen, struiken en klimplanten. Dit groeide al snel uit tot iets groters. Met kapotte schilderijlijsten, afgedankt hout en steen begon ik verhoogde plantenbedden te bouwen met kleine dammetjes om water vast te houden op het betonnen oppervlak. Zo haalde ik het maximale uit elke emmer water die ik uit het kanaal omhoog schepte."
"De tuin werd al snel onderdeel van mijn dagelijkse ritme. Vijfentwintig jaar lang was rugby mijn manier om te resetten en energie op te doen. Nu, tussen het schilderen door, keerde ik me tot de tuin—om te zitten, te verzorgen en, na drie jaar en duizenden emmers water, nieuwe plantenbedden en donaties van planten, aarde en stenen van de geweldige gemeenschap in en rond het Werkspoorgebied, kreeg de tuin echt vorm."
Toevluchtsoord voor dieren en kunstenaars
"Na te hebben gestudeerd bij de Nederlandse kunstenaar Willem de Groen (“Pim”) en voortbouwend op de kennis en het werk van nieuw ontmoete beeldhouwers, wilde ik mijn onderzoek naar vorm en kleur voortzetten. De tuin is hiervoor een voortdurende uitlaatklep. Ongewone bloeiende planten bieden eindeloze structuren en kleurencombinaties, scherpen mijn oog en dienen als gids voor het werken met vorm in de ruimte."
"In de loop van de tijd is de tuin een klein toevluchtsoord geworden voor insecten en vogels—van nachtegalen tot kolibrievlinders, libellen, kikkers, honderden bijen en vlinders, en zowel lokale als passerende kunstenaars. Voor mij is het een voortdurend evoluerend sculpturaal schilderij. Elke plant en elk element is zo geplaatst dat er nieuwe vergezichten ontstaan—plekken die uitnodigen tot rust én onverwachte ontmoetingen met nieuwe ideeën."
Sculpturen, rozen en stille hoekjes
"Door de tuin heen staan sculpturen van verschillende kunstenaars. In de winter zichtbaar, in de zomer opgenomen door de vegetatie. De keuze en plaatsing zijn grotendeels geïnspireerd door mijn reizen en interacties met lokale culturen in Nieuw-Zeeland en Indonesië. Ze functioneren zowel als visuele en mentale gidsen als als beschermers van de ruimte."
"De tuin is een groot deel van de week toegankelijk voor publiek. Het is een plek geworden waar sculpturen, rozen en stille hoekjes bezoekers uitnodigen om met aandacht te bewegen, hun eigen ritme te vinden—zowel in de tuin als hopelijk daarbuiten."
De Achtertuin blijft een doorlopend project, mogelijk gemaakt dankzij de steun van De Nijverheid, lokale kunstenaars en vrienden.
Foto's: Guillaume Versteeg